نگاهی به سریال پایتخت ۷؛ چرا این هفت بی ارزش است

اینکه منتظر باشیم هر هفتی خوب باشد انتظار بجایی نیست، نمونه‌اش هفتمین فصل سریال پایتخت است که نه تنها در قد و قواره عدد هفت نیست، بلکه در قد و قواره قسمت‌های اول و دوم این سریال هم نیست. اینکه انتظار داشته باشیم سریال پایتخت (یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت و…) در حد و اندازه سریال ماندگار ناصر تقوایی (دایی جان ناپلئون) باشد هم انتظار معقولی نیست، چراکه دستیاری تقوایی در آن سریال و پسرخاله این کارگردان بزرگ بودن هم نمی‌تواند دلیلی برای هم‌قد او شدن (در فیلمسازی) باشد.

حتی اگر توقع داشته باشیم که هفتمین فصل سریال پایتخت در خوبی معادل فصل‌های یک و دو باشد هم حداقل برای نویسنده این مطلب انتظار درستی نیست، چراکه در وهله نخست بر این باورم که تکامل در هنر همیشگی نیست و در مرتبه دوم بر این اعتقادم فیلمسازی به خاطر رابطه‌اش با هنر و صنعت علاوه بر شرایط فردی به عوامل بسیاری مرتبط است.

اما اگر توقع داشته باشیم گروهی که در این سریال هستند (سیروس مقدم، محسن تنابنده، ریما رامین‌فر، احمد مهرانفر و…) به خودشان و بینندگان تلویزیون (کاری به کاهش مخاطب این رسانه ندارم) احترام بگذارند، انتظار بجایی است. سریال پایتخت در فصل‌های نخست سریال پایتخت قابل دفاعی بود. می‌توانست در همان سه فصل خاتمه پیدا کند و تبدیل به خاطره خوبی برای بینندگانش شود. اما چنین نشد.

سفارش‌های وصل به اقبال از سریال پایتخت (در نبود رقبای قدرتمندی که این روزها در پلتفرم‌ها پخش می‌شوند) باعث تمایل سازندگان سریال یا رسانه ملی به ساخت فصل‌های بعدی شد. اتفاقی که با استفاده تبلیغاتی رو و سطحی در فصل پنج و فیلمنامه‌های ضعیف از فصل چهار به بعد باعث خدشه به خاطره خوبی شد که می‌توانست در ذهن مخاطبان باعث تثبیت جایگاه این سریال شود.

خداحافظی در اوج فقط مربوط به دنیای ورزش، عالم موسیقی و… نیست. باید یاد بگیریم بهانه نان و هندوانه‌هایی که مسوولان رسانه ملی برای جذب مخاطب زیر بغل فیلمسازان و بازیگران و… می‌گذارند دلیل خوبی برای ساخت فصل‌های بعدی بد سریال‌های مقبول نیست. آن هم در زمانه‌ای که مخاطبان به راحتی دسترسی به سریال‌های درجه یک دنیا (با تمام محدودیت‌ها) دارند.